Elke week heeft de Telegraaf zo’n be-
richt op de voorpagina waaruit de
onmenselijke starre opstelling van de
overheid blijkt. Een ernstig invalide
man die zijn karretje op de stoep had
gezet om de boodschappen uit te la-
den, zoals hij gewend was te doen, dit
met goedkeuring van diverse anonie-
me agenten die in het verleden hun
duim opstaken of zelfs een handje
hielpen, heeft een bekeuring gekre-
gen. Wet is wet, ophoepelen met be-
grip voor omstandigheden, vond de
diender in kwestie. Dat levert dan een
hausse aan brieven op van veront-
waardigde lezers waaronder velen van
het prins Bernhard-type die bereid
zijn de bekeuring te betalen. Com-
mentaar onder het kopje ‘Schande’.
Columnpje er overheen van professor
Smalhout. Dan is het alweer tijd voor
|
zo een nieuw berichtje, in de oneven
weken iets met dieren.
De LPF die gewend was om na For-
tuyn op basis van dit soort berichten
een complete partijfilosofie in elkaar
te flansen, blijkt weer van gedachten
veranderd. Althans, LPF? Het Kamer-
lid Eerdmans gaat opnieuw een po-
ging wagen om een minimumstraf
voor moord en doodslag ingevoerd te
krijgen. Vijftien jaar cel voor moord,
vijf jaar minder voor doodslag. En
niks verzachtende omstandigheden,
geen begrip bij twintig jaar mishande-
ling of wat voor soort uitlokking dan
ook: zitten! Met een beetje geluk
denkt hij zijn stokpaardje nog voor de
verkiezingen door het parlement te
jassen. Lukt dat niet dan dienen wij
ons bij het uitbrengen van onze stem
|
ons te realiseren dat recent nog be-
wezen is dat de andere partijen op
het punt van de veiligheid niet durven
door te pakken - zal het dan heten.
Overigens is het nog volstrekt ondui-
delijk voor welke lijst, partij, splinter
of groep de heer Eerdmans thans in
het parlement campagne gaat voeren,
maar dat is in die contreien usance.
Moest meteen denken aan de econo-
me McCloskey die vier boeken van
500 pagina’s elk schrijft over ‘Kapita-
lisme leidt tot liefde en samenwer-
king’. Daarin legt zij de zegeningen
uit van de markt, waardoor zwarte
jongeren in achterstandswijken in
New York weliswaar nooit verder kun-
nen komen dan hamburgerbakker bij
McDonald’s, maar: ,,Zij treffen daar
ook hun vrienden.” Vijftien jaar cel is
niet erg, dan máák je toch vrienden.
|
