De term durfkapitalisten doet mij
steeds denken aan van die win-win
situaties waar ze ons een paar jaar
geleden ´s nachts voor wakker kon-
den maken, maar waar je de laatste
tijd niet zo gek veel meer van hoort.
Het zijn termen die zo fraai gekozen
zijn, dat er ergens een adder onder
het gras moet zitten. In de win-win
situaties werd achteraf altijd duidelijk
dat er iemand, meestal de werkne-
mer, blij moest zijn omdat het alle-
maal veel erger had kunnen aflopen
met ‘m. Want ook in een land met
alleen maar winnaars onder toen ook
al minister Zalm bleek dat er uiteinde-
lijk toch iemand bij in moest schieten.
Economie is zo simpel. Bij durfkapita-
listen gaat het ‘m natuurlijk om dat
voorvoegsel durf dat ons uitvreters op
gepaste afstand moet zien te houden.
|
Het komt op eigen houtje al in de
buurt van lef, spreek uit làf hebben
we nodig. Durf spreekt al gauw van
een nobele eigenschap als moed en
dat woord leidt ons dan vanzelf naar
onbaatzuchtig gedrag: de plomp in
springen met je goeie goed nog aan
als er iemand in ligt. Het ligt er zo dik
bovenop dat ik denk ze het alleen
onder elkaar wagen te zeggen: ik doe
’t eigenlijk alleen maar om het geld.
Onder echte plutocraten geldt het
woord durfkapitalisten natuurlijk als
een pleonasme. Tot de kleinste mid-
denstander aan toe wordt er veel over
ondernemers gezegd, een domoor,
een zakelijke mislukkeling, een witte-
boordencrimineel, een stuk econo-
misch wrakhout, maar zelden dat het
hem aan durf ontbreekt, althans als je
|
toch iets van zo iemand moet zeggen.
Inmiddels hebben we als erfenis van
de win-win situaties de topsalarissen
met een jaarlijks stijgende bonus ge-
kregen, de onzedelijke zelfverrijking,
inclusief de smoezen dat we die gas-
ten anders hier niet kunnen houden
en als ze blijven zouden ze anders
niet hard genoeg werken.
Dat is dus het moment waarop de
durfkapitalist zijn kansen ruikt. Er is
namelijk helemaal geen durven aan.
Het is meer een kwestie van onzede-
lijke brutaliteit. Je hebt een grote zak
geld, je koopt een bedrijf, je reorgani-
seert wat en je verkoopt de zooi
straks in parten voor veel meer geld
aan economisch wrakhout van wie je
dan in elk geval weer kunt zeggen dat
ze durf hebben. Dat gaan we dan een
win-win situatie noemen.
|
