Mensen die Balkenende heten, heb-
ben er last van. Als je Wilders heet
ook. Met Bos kun je dan weer gerust
over straat gaan, Verhagen lukt ook
nog wel, Halsema is zeker in Friesland
geen probleem, Marijnissen in het
zuiden evenzo. Pielstroom, Billekens
en Naaktgeboren, dat is lastiger. Maar
niet zo erg sinds een paar jaar als
mensen die Fortuyn heten, en hele-
maal als je Van der G. heet, Piet van
der G., erg! Maar het ergste was Ver-
donk. Wij hadden tot voor vier jaar
alleen ooit een voetballer voor vier
potjes in het Nederlands elftal en we
hadden een handelaar in Perzische
tapijten. Voor de rest kende men ons
niet, moesten we de naam spellen.
Als ze vroegen waar wij vandaan
kwamen zeiden wij dat alle Ver-
don(c)ken vluchtelingen waren, vaak
|
Hugenoten die in Frankrijk in het
nauw waren geraakt en in gastvrij
Holland onthaal vonden. Letterlijk
vertaald heten wij Van den Heuvel.
En toen kwam tante Rita van de arme
tak.
Dat hebben we geweten. Aanvankelijk
verscheen er nog een sprankje vro-
lijkheid op het gezicht van de ‘familie
van?’-vrager; één hand verwijderd
van de roem. Maar allengs verander-
de dat. Om te beginnen deden men-
sen een stap achteruit als ze hoorden
of zagen hoe wij heetten: een be-
smettelijke ziekte. Allengs werd de
vraag steeds meer afgemeten. Ook
als wij dan plechtig verklaarden géén
familie te zijn bleef de toestand licht
gespannen tot wij ons rijbewijs erbij
pakten of een creditcard om aan te
|
tonen dat wij letterlijk geen familie
waren. Meestal brak dan alsnog de
zon door. Meewarig: u zult er wel va-
ker last van hebben. Maar soms werd
er ook een beetje agressief aan toe-
gevoegd: u bent ook niet die bezopen
racistische broer van d’r? Echt niet.
De laatste tijd werden wij steeds va-
ker ronduit gefeliciteerd, want je zal
maar zoiets in de familie hebben. Of:
ik heb met u te doen, vragen ze er
vaak naar? Nooit iemand die na onze
ontkenning zei: ach, wat zonde nou
toch, ik had zo graag een handteke-
ning van haar gehad.
Het zal binnenkort eindelijk wat rusti-
ger worden. Mocht ze weer stampij
verzorgen, dan hebben ze daar voor-
namelijk in haar eigen partij last van.
De eerste drie kabinetten Balkenende,
het was geen onverdeeld genoegen.
|
