Het laatste bericht dat ik er van vond,
dateerde van december vorig jaar: de
aankondiging dat de Britse zender
Channel 4 de uitzending van
‘W***athon’, ook wel genaamd ‘Wank
a ton for charity’ voor onbepaalde tijd
had uitgesteld. De documentaire ging
over twee Amerikaanse sekstherapeu-
ten die overal op de wereld rukmara-
thons organiseren om geld op te ha-
len voor aidsonderzoek. Zo’n avond in
Londen was in voorbereiding en
Channel 4 had daar iemand met een
camera op af gestuurd. Of de avond is
gehouden, weet ik niet. Ik heb er
nergens een opname van gezien. In
de VS moest het allemaal in besloten
kring gebeuren, want dat is heel gek,
maar het schijnt dat die Amerikanen
het helemaal niet gewoon en goed
vinden als mensen midden op straat
|
en op de tv vermomd als documentai-
re aan zelfbevrediging doen. De do-
cumentaire schijnt desondanks toch
tot stand te zijn gekomen. De makers
hadden ‘m zelfs al aan de Nederland-
se zender ‘Tien’ gesleten voor op hun
‘stoute’ vrijdagavond. Heb je zo een
documentaire eenmaal aan één stati-
on verpatst dan begint een lange,
profijtelijke zegetocht over de hele
wereld. Helaas, de dagelijkse leiding
van ‘Tien’, en als ik bekijk wat ze daar
allemaal hebben aangericht dan schat
ik niet dat wij daar op welk terrein
dan ook enige deskundigheid kunnen
aantreffen behalve op dat van de re-
gelmatige zelfbevlekking, de leiding
van ‘Tien’ dus had er de naam ‘Mas-
turbatie Marathon’ aan gegeven.
Stom, vinden ze zelf achteraf. Nu
|
werd de indruk gewekt dat het plat-
weg over masturberen zou gaan, ter-
wijl de documentaire alleen ging over
het voorspel van de organisatoren van
de marathon: mooie muziek, prachti-
ge beelden, sterke interviews, mede-
menselijkheid en volop zwarte balken.
Bij zo veel negatieve publiciteit heeft
John de Mol de documentaire ge-
schrapt.
Benieuwd wat er voor in de plaats
komt. Waarschijnlijk een documentai-
re die ‘True love’ heet en gaat over
een twaalf jarige meisje wier moeder,
althans die moeder zegt dat ze een
dochter van ongeveer twaalf jaar
moet hebben, wier moeder dus een
fijne job heeft in een groot bordeel. In
Engeland heette de documentaire
‘F*cking fine, mate!’ Maar bij ‘Tien’
hebben ze hun lesje wel geleerd.
|
