De Republiek der Twaalf Provinciën - feuilleton - voorpublicatie boek Commentaren: Bemerkingen langs berg en dal. Artikelen over zaken de media betreffend. Stuur uw reacties in op deze artikelen. In het archief vindt u alle op De Columnist verschenen artikelen. Van het boek is slechts de voorgaande episode te vinden.   Over de inhoud
Jaargang 5 Nr 29   9 maart 2007
  _______Eten!_______  
Hoe zitten wij erbij? In Brasserie Hi-
ganive, van Hiero en Gaby met hun
zoon Nico en schoondochter Veerle,
op de Wageningse Berg met uitzicht
op de universiteit. Hier wordt gekookt
volgens de regels van de nouvelle
porcherie. Wie denkt dat de bedrijfs-
leiders de eerste letters van hun na-
men hebben genomen om de zaak
een extra Franse uitstraling mee te
geven, komt bedrogen uit. Hiero was
eerder gehuwd met een Miep en toen
heette het ook al Higanive: hier gaat
niks verloren. Zo is het al jaren, zegt
Hiero, die in de keuken de scepter
zwaait. Maar om terug te komen op
hoe we erbij zitten: we bevinden ons
in een typisch Parijse ambiance. On-
geveer zoals een clochard onder een
brug over de Seine.
Wat eten we? Ongevraagd is er door

Gaby al een schoteltje met handge-
vormde volkoren tortilla’s in een Wa-
geningse dipsaus op tafel gezet. Mei
2005, was een hele goede tortilla-
maand, verzekert zij ons. De saus lijkt
op wat de afwasser gisteren van de
borden heeft schraapt alvorens hij ze,
indien werkelijk nog nodig, in de af-
wasmachine stapelde. Hiero had naar
onze smaak de saus gerust met iets
meer peper, knoflook, sambal en Ma-
dame Jeanette te lijf mogen gaan. Het
hoofdgerecht is een verrassende
combinatie van een half hertenbief-
stukje in een bruine jus, waar zuur en
zoet schitterend op elkaar botsen.
Daarnaast ligt een ruw stukje zeedui-
vel in bearnaisesaus met peterselie en
daarnaast nog iets waarover Gaby
naar de keuken roept: ,,Hé, dikke,
wat is dat roze spul met die groene
vlekjes d’r in?” Het is de najaarszalm,
helemaal naturel. De bediening is fa-
miliair maar veel bezoekers behoren
tot de vaste gasten, bezweert Nico die
is komen vragen of het ging? Bij het
hoofdgerecht zit een papje van
bloemkool met een asperge en stuk-
jes bleekselderij. Er hoort een aard-
appelschoteltje bij. Als je niet beter
wist, zou je zeggen; die aardappelen
zijn niet eens geschild.
Geen kritiek? Wie geen servet van
thuis heeft meegenomen, moet z’n
handen aan z’n broek afvegen.
Kost ‘t? Toen wij vroegen om de re-
kening wilde Veerle weten waarom we
ons bord nog niet hadden afgelikt.
Maar 35 euro p.p. is het werkelijk
waard inclusief twee euro verwijde-
ringsbijdrage.
Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriendZwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen. Wilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in.Plaats de site bij uw favorieten