Je hebt van die kranten waar ze, in-
dien zich een nieuwtje aandient,
meteen naar buiten rennen en de eer-
ste tien voorbijgangers vragen wat ze
dáár nu weer van vinden. Dan rennen
ze hard terug, typen het uit en als het
een beetje meezit halen ze er de
voorpagina mee. En je hebt kranten
daar nemen ze niet eens meer de
moeite om het pand te verlaten. Daar
begint de journalist de vragen aan
zichzelf te stellen, zelf de antwoorden
te formuleren en typen maar weer.
Het resultaat zie je minder vaak terug
op de voorpagina maar binnenin duikt
de methode steeds vaker op, naast
een blokje waar vijf deskundigen elk
in maximaal veertig woorden hun
mening over iets mogen geven. Vol?
Vol! Het is een stijl die de lezer terug-
voert naar de lagere school. Daar
|
moest de meester ook de vragen zelf
verzinnen en de antwoorden verzor-
gen voor een volslagen onkundig ge-
hoor. Daar kreeg je dan later een
proefwerk over want zo kon hij con-
troleren of er voldoende kennis was
blijven hangen. Zoals de Volkskrant,
want daar heb ik het nu even over, op
zaterdag in een van de bijlagen ook
de lezers overhoort. Nu ben ik er een
groot voorstander van dat journalis-
ten bij het bekend worden der feiten
eerst zelfstandig de vragen bedenken,
daarna de antwoorden proberen te
formuleren en alleen in geval van
nood iemand opbellen om uitleg te
vragen. Daar houd je op den duur de
best herkenbare krant aan over.
Maar wat ik als lezer tegen de steeds
frequenter opduikende vraag en ant-
|
woord-formule heb, is dat de indruk
gewekt wordt dat je eigenlijk een
handzaam verknipt stukje uit een,
wat zeg ik?, uit dé encyclopedie krijgt
aangereikt. De formulering is quasi
terloops, de antwoorden zijn exact en
zonder veel ruimte om het eens an-
ders te bekijken. Een zeer ingewikkeld
technisch probleem leent zich voor
zo’n stapsgewijze aanpak, maar zodra
besproken moet worden waar het mis
ging met v/h Talpa of de onmogelijk-
heid om bij de hier altijd noodzakelij-
ke coalitievorming allemaal schone
handen te houden, dan gaat het niet
meer over feiten, nauwelijks meer
over interpretaties maar over menin-
gen. Niet erg, hoort ook in de krant,
maar niet in zo’n rare, niet zelden
snel truttig lijkende vermomming.
Heb ik dat goed gezegd?
|
