Ik ben er als zelfgebreide Sherlock
Holmes nog niet helemaal uit, qua
medelijden met Willem Holleeder. De
ene dag schieten nog steeds onbe-
kenden een granaat af op ‘de bunker’
en geen week later is de verdachte
dermate zwaar ziek dat hij onmogelijk
zijn proces kan bijwonen. Zijn advo-
caat blijkt inmiddels ook voldoende
medisch geschoold te zijn om met
zekerheid te kunnen zeggen waar de
kwaal van zijn klant aan ligt: aan de
EBI. Het schijnt dat zijn hart daar niet
tegen kon, dat heeft ‘ie dan in elk
geval. Maar zo bereikt hij waar die
granaat faalde: het proces ligt stil. De
schnabbelcompagnie van de zogehe-
ten misdaadverslaggevers kan z’n
vakantie zovast gaan omboeken.
Ik wil niet vervelend zijn, maar had
de firma Holleeder ten tijde van de
|
ontvoering van Freddy Heineken en
diens chauffeur ook zulke last van
zorg om het welzijn van hun gevan-
genen? Met ‘diens chauffeur’ die bang
was en regelmatig moest schreien
hadden ze zoveel compassie dat ze
hem een briefje gaven waarin ze
plechtig beloofden dat ze hem niet
dood zouden maken. Hoera, riep
‘diens chauffeur’ vast, een pak van
zíjn hart. Heineken? Daar hadden ze
dan weer geen medelijden mee, die
had het geld, die had het in beide
opzichten verdiend.
Het larmoyante verhaal over de ern-
stigste ontberingen waar een mens
tegenaan kan lopen in de visie van
Cor van Hout en diens beste vrind
Peter R. de Vries staat in het boek dat
de laatste erover schreef. Wij denken
|
dat ontvoerd worden erg is. Maar wat
pas echt erg is: opgejaagd en opge-
pakt worden wegens een ontvoering.
De wereld over te vluchten met de
oude Max Moszkowicz aan hun zijde,
die over zijn halve brilletje kijkt en
zei: gelijk hebben is iets, gelijk krij-
gen is iets heel anders. De nota’s ble-
ven daarna nog lang binnen komen.
En dan was er de schande dat de Ne-
derlandse overheid werkelijk alles uit
de kast haalde om de ontvoerders van
Freddy Heineken te pakken, terwijl de
daders in het afvoerputje van de we-
reld verbleven: de Santé-gevangenis
in Parijs. Met het uitzicht op nog een
paar miljoen nooit gevonden losgeld,
overleefde Willem Holleeder die vre-
selijke hel. Medelijden, zou ik in dit
bijzondere geval zeggen, dan kun je
wel aan de gang blijven.
|
