Geef ze een geweer en ze schieten
mekaar allemaal overhoop, maar laat
Oost-Europa meedoen aan een lied-
jeswedstrijd en de eeuwige vrede
breekt er uit. Het Eurovisiesongfesti-
val, inderdaad. Als er sprake zou zijn
van een nationale regie waarbij heel
Belarus werd opgeroepen om op Li-
touwen, Letland of iets uit voormalig
Joegoslavië te stemmen, dan hadden
we dat allang gehoord van Peter
d’Hamencourt. Het moet ieder jaar
echter geheel spontaan gebeuren,
oud-communistische noaburschap,
dat ze allemaal op elkaar stemmen
zodat ze ook allemaal straks mee mo-
gen doen aan die zogenaamde finale.
En dan mogen ze nog een keer. Ze
hebben dan wel geen nagel om hun
achterste te krabben, maar ze kunnen
op elkaar stemmen. De Oosterhuis die
|
bij de Nederlandse inzending hoorde,
was ervan overtuigd dat zijn vrouw,
Edsilia Rombley, een te typisch wes-
ters liedje had gezongen. De domoor,
het maakt helemaal niet uit wat je
zingt en voor sommige finalisten geldt
zelfs: wat je probeert te zingen. Wij
kunnen wel zingen, maar we hebben
dan weer weinig vrinden.
Het knapste aan onze inzending was
dat commentator Cornald Maas en
chef volkspret Paul de Leeuw, conduc-
teurs van het weekeindje sadomaso-
chisme voor homoseksuelen, niet aan
die afloop gedacht hadden. Toevallig
had ik vorig jaar ook naar de voor-
ronde van het Eurovisiesongfestival
gekeken, dat wil zeggen, geluid af en
wachten op de uitslag, maar dat was
alleen om te zien of mijn indruk van
|
het jaar daarvoor nog klopte. Als zelfs
ík het zie, en ik ben helemaal niet van
het Songfestival! Wat zit daar achter
dat die Maas en die De Leeuw ons
maandenlang blij konden maken met
dat we nu iets gingen insturen, dat
kon alleen maar de hoofdprijs gaan
winnen, terwijl verder iedereen wist
dat er helemaal geen hoofdprijs te
winnen valt, alleen hoofdpijn.
Ik stel voor dat we volgend jaar iets
van een Tatjana insturen. Nepblond,
grote borsten. Het hoeft niet mooi te
zijn, niet zuiver te klinken, het hoeft
niet te rijmen, de melodie mag ons
gerust bekend in de oren klinken, het
dansje mag een afgewezen nacht-
clubact zijn, als het maar in het Rus-
sisch is. Gaan we ze foppen, onze
vrinden ten zuiden en westen van
Berlijn, én Cornald Maas.
|
