Het lijkt me weer typisch Europa dat
het volkslied niet doorgaat, zonder
dat wij weten hoe dat zou hebben
geklonken en wat we erbij moesten
zingen. Een kans laten lopen om op
de tonen van het pierement elkaar,
van de Poolse loodgieter tot de
Spaanse visser, in de armen te vallen.
Natuurlijk, sinds de laatste Eurovisie
songfestivals heb ik wel een idee wat
voor soort liedje we met handopste-
ken hadden gekregen. Maar als wij
onder elkaar over een nieuw Wilhel-
mus zouden moeten stemmen, dan
vrees ik óók een avondje sms’en,
waarna John de Mol alle rechten blijkt
te hebben. En al kenden we de melo-
die, dan zochten we een tekst die niet
alleen in alle talen rijmt maar die ook
iets over Europa zegt waar het hart
van gaat gloeien en waarbij je een
|
traan over de wang ziet lopen na het
behalen van een medaille op de
Olympische Spelen in het vrij worste-
len boven de 120 kilo. Alleen, we
kunnen moeilijk nog een keer begin-
nen over vijanden die we een kopje
kleiner willen maken, trouw tot in den
dood, sloten met bloed, hup kinderen
van Europeanen, de dag der glorie is
gearriveerd, Europa, Europa boven
alles op de hele wereld, waar in ’t
bronsgroen eikenhout alle processie-
rupsen worden verdelgd, of zoiets. We
zouden de welvaart moeten bezingen
en jubelen over de dag die eens zal
komen, waarop de prijzen weer even
hoog zijn als toen wij de gulden nog
hadden en anderen de peseta, de
mark en de franc.
Europa kennende sluit ik trouwens
|
niet uit dat Maxime Verhagen, onze
nieuwe Luns, misschien wat voorbarig
was toen hij zondag reeds zijn over-
winning claimde: geen vlag, geen
volkslied en niet samen één donorco-
dicil. Met een zogenaamde top in zicht
houdt iedereen juist z’n mond, gaat
Europa een week lang over geheim
wisselgeld, verborgen bilateraaltjes en
bliksembezoeken van Jan-Peter, de
Bisonkit uit Holland. Per journaal wor-
den wij erop voorbereid dat ons een
debâcle staat te wachten dat ons te-
rugwerpt in de Middeleeuwen. Vrij-
dagnacht, bij het laatste journaal, is
de mislukking vrijwel een feit. De vol-
gende morgen, staat onze verslagge-
ver met blauwe wallen onder zijn
ogen nog steeds bij al die gehesen
nationale vlaggen. Alle deelnemers
zijn al met het compromis naar huis.
|
