Morgen komt de Tour de France tien
minuten verderop langs. Jaarlijks uit-
je, ze komen altijd wel in de buurt,
vinden wij. En er wordt onder alle
omstandigheden door de coureurs op
ons gerekend. Wij komen tóch wel. Al
zal het er ongeveer uitzien als die
vaste bezoeker van het apenhuis van
Artis die tegen elke bezoeker roept:
,,Ze kennen mij allemaal.” Ongevaar-
lijk gek. Maar slaan wij soms een an-
der circus, bijvoorbeeld dat van de
Formule 1 Grand Prix, over omdat wij
het bij de firma Spyker in alle opzich-
ten zo’n verdacht zootje vinden en
omdat het ANP bij elke gelegenheid
een bericht rondstuurt dat ze bij Spy-
ker hopen dat het zwaar gaat regenen
omdat dan de kans groter is dat er
voldoende ander volk uit de bocht
vliegt om zelf een beetje competitief
|
te lijken, op twee ronden?
Wij zijn present, hoe zwart de renners
door de media ook zijn gemaakt.
Want als ik het fietsend volk goed
begrijp is dat eigenlijk het enige wat
er nog in hun kraam loos is. Als elk
hotel, drie minuten nadat een wieler-
ploeg er uitgecheckt is, niet werd
overvallen door een horde journalis-
ten die de vuilnisbakken kwamen om-
keren en hun voordeel deden met de
lege potjes epo, de gezinsverpakkin-
gen testosteron en de tot op de laats-
te druppel leeggezogen bloedvaten,
dan bestond er helemaal geen do-
pingprobleem meer. Wij, langs de
kant van de weg met niets beters te
doen, weten dat allang, anders kwa-
men wij niet.
Belangrijkste vraag is dan ook deze
|
keer: staan wij nog steeds langs de
kant wanneer de coureurs met een
vertraging van anderhalf uur langs
komen, dat wil zeggen drie uur nadat
de reclamekaravaan met de sleutel-
hangers ons luidruchtig passeerde, en
dan ook nog in een tempo dat wij zelf
zouden halen als we ons een keer
goed kwaad zouden maken? Zijn we
nog niet helemaal uit. Van bijzit Maar-
ten Ducrot hoorden we zes uur lang
dat het de schuld was van de ploeg-
leiders en de oortjes dat er dinsdag
stapvoets werd gereden. Derden be-
weerden dat de renners onder elkaar
hadden besloten dat ze er een dag
geen zin hadden. Dan wordt het in-
eens toch alsof je vanzelf gelovig
wordt als de Sinterklaasoptocht voor-
bij komt. Of Artis in het wilde weg:
struisvogel ontmoet struisvogel.
|
