De tv-zender ‘Het Gesprek’ is natuur-
lijk wel een doorslaand succes. Waar
wordt dag aan dag gedurende uren
het bewijs geleverd dat het voeren
van een gesprek waar derden naar
kunnen kijken, laat staan het afne-
men van een heus interview, een
kunst is die slechts zeer weinigen be-
heersen. Zoals dat hoort bij de eerste
evaluatie: de initiatiefnemers denken
dat het aan het decor ligt, aan de ca-
mera of aan de kijkers.
Natuurlijk, er zijn volop mensen die
nooit om een lulvraag verlegen zitten
en je hebt ook volop mensen tegen
wie je alleen maar hoeft te zeggen
waar de microfoon staat en het loopt
leeg van de onbenulligheden, het
zelfbeklag en de lachwekkende trots.
Maar een echt gesprek, laat staan een
heus interview, dat is hard werk, dat
|
is langdurig voorbereiden, dat is
schaven en spijkeren en krabben en
verven, tot er iets overblijft dat eerst
nog door een degelijke redactie moet
worden bewerkt, voor er iets staat
waar je als vertoning wat mee zou
kunnen aanvangen. Dat is niets
nieuws, ik roep al twintig jaar dat de
meeste zogenaamde interviewers er
helemaal niets van kunnen en dat de
televisie daarvan de meest pregnante
voorbeelden levert. Hangend als
schipbreukelingen aan het wrakhout
houden ze de kaartjes vast met de
vraagjes die een stagiaire bij elkaar
heeft gegoogeld. ,,U hebt eens ge-
zegd dat…” Van weerwerk is geen
sprake, van een toegevoegde waarde
al helemaal niet, laat staan van een
gesprek dat de moeite waard is. God-
|
zijdank komt meestal al na enkele
minuten het vaste land in zicht: de
tijd is om, we hebben nog een onder-
werp staan dat al op twintig zenders
is vertoond en waar wij gegarandeerd
niets aan toevoegen. Bij ‘Het Gesprek’
is dat vaste land niet eens aan de
horizon te zien. Het moet een uur
duren terwijl het niet uitstijgt boven
een quootje vragen aan een voorlich-
ter, Bram Moskowicz het slachtoffer
van een steekpartij zwart laten maken
of een soapsterretje dat Privé een
boekje noemt d’r gedachten ten beste
laten geven over het werk van Jan
Wolkers. Althans het is niks anders
dan het failliet van de journalistiek.
En dan hebben we het nog nauwelijks
gehad over zo’n pijnlijke bijkomstig-
heid als: de meeste mensen hebben
helemaal niets te vertellen.
|
