Het was al in mijn werkzame leven
dat ik eens op een gelegenheid te-
recht kwam waar ik mijn eerste glas
champagne kreeg aangeboden terwijl
de directeur zijn handtekening onder
een vet contract zette. Na de toast
bleef het enkele momenten stil om
ieder in de gelegenheid te stellen zich
te realiseren hoe duur deze grap
moest zijn, daarna kon gezamenlijk
het gezicht worden getrokken van:
daar piest een engeltje over ons aller
tong. Daarvóór had ik wel eens ge-
hoord dat prins Bernhard er elke och-
tend z’n tanden mee poetste, en als
de koningin op staatsbezoek was dan
werd er voor het warm eten altijd met
champagne geproost. Voorts was het
de gewoonte om in een nachtclub op
advies van de dame aan de bar een
hele fles te bestellen. Na twee slokken
|
gunde zij de schuinsmarcheerder met
de dikke portemonnee een blik op
haar gemoed zodat de kelner de fles
kon verwisselen voor een lege, waar-
na de dame haar lamme pierewaaier
makkelijk kon bewegen nog eens zo’n
fles te laten doorkomen. Het verhaal
ging dat het witte wijn met prik was,
maar dat zo’n losbol doorgaans te lam
was om dat te proeven. Zelf kwam ik
die eerste keer niet veel verder dan
de vraag: is dat alles? Maar dat heb ik
al gauw.
Sindsdien is de champagne in de hele
maatschappij doorgedrongen. Valt er
iets te vieren, géén lekke band, de
kleine heeft een 6 voor z’n aardrijks-
kundeproefwerk, Nederland verslaat
Luxemburg met voetbal, dan wordt de
champagne ontkurkt. Nóg. Want er
|
staat een ramp op uitbreken. In Enge-
land bestaan al plannen om de cham-
pagne te rantsoeneren. Of een maxi-
mum te stellen aan het aantal kratten
dat een cliënt mee mag nemen. Dat
komt: heel Rusland is rijk en heeft de
champagne ontdekt; gebeurt daar
eindelijk eens wat, zit Peter
d’Hamencourt te suffen. Het schijnt zo
erg te zijn, dat zelfs onderzocht wordt
of de champagnedruif op Engelse bo-
dem kan gedijen. En straks zeker op
de tulp voor onze kust; beetje extra
krijt erover en wij zijn het heertje.
Zelf zou ik zeggen: in tijden van
schaarste gooien we twintig euro per
fles erbij. Gewoon weer een drankje
voor de koningin. Maar zo werkt de
economie niet meer. Straks moeten
een miljard Chinezen óók nog aan de
champagne kunnen.
|
