Columns van Ruud Verdonck. Artikelen over zaken de media betreffend. Archief met eerder verschenen columns en artikelen.         Over de website en Ruud Verdonck
Jaargang 6 Nr 7   14 januari 2008
  _______Wéér oorlog_______  
Ze blijken dan ineens nog heel preg-
nant op het netvlies te staan, die
beelden van een paar weken terug
van Nederlandse soldaten die Afgha-
nen opleidden in ’t vak. Midden in de
dagelijkse praktijk van een vuurge-
vecht leerden ze de lui dat ze moes-
ten zien op wie ze schoten en dat het
daarbij geen kwaad kon om te rich-
ten. Als het zo erg was, luidden veel
reacties, dan konden we maar beter
meteen ons boeltje pakken, dat werd
daar nooit wat qua opbouw. Inmiddels
is gebleken dat het nog erger is, dat
onze troepen het af en toe ook niet
meer weten en dan maar wat doen.
Daarvoor hebben ze rangen en stan-
den in het leger bedacht, want dan
kan uiteindelijk het laagste kanon-
nenvoer de zwarte piet krijgen. Zie
Srebrenica.

Ik heb het niet op bevelvoerders die
gaande de oorlog een incident zovast
wat toedekken met een verwijzing
naar de omstandigheden: slecht weer,
duisternis en een onoverzichtelijke
situatie. Natuurlijk zou het makkelij-
ker zijn voor alle betrokkenen indien
er bij een prachtig zonnetje, midden
op de dag in een overzichtelijke situa-
tie een conflict ergens in het Midden-
Oosten op afspraak uitgevochten
werd. Maar dat gebeurde onder Napo-
leon al nauwelijks meer. ’t Is oorlog,
generaal Berlijn, en dat hoort juist hij
ons in te peperen.
Zoals eerder gezegd: het is hoog no-
dig dat wij als bevolking les krijgen in
gedrag aan het thuisfront. Dat solda-
ten sneuvelen voor ónze zaak, waar
niet aanhoudend twijfelachtig over
gediscussieerd kan worden. We noe-
men het wel politiemachten en op-
bouwmissies, maar steeds als wij sol-
daten sturen, blijkt dat er toch ook
een staartje oorlog bij hoort. Met alle
slachtoffers, trauma’s en drama’s van
dien. Zeg dat dan. In de VS, waar ze
aan oorlog gewend zijn en precies
weten hoe zich daarbij te gedragen,
hebben de veteranen een bijzondere
status. Die krijgen voorrang bij aan-
bestedingen, vader plakt een sticker
op de auto dat hij trots is dat zijn
zoon in het leger zit, en sneuvelen is
meer dan een familiaal gebeuren.
Zodra de lieve vrede uitbreekt gaan
ze evalueren. Bij ons lijkt het steeds
alsof het leger een of ander particulier
bedrijf is dat zijn eigen zaakjes maar
moet klaren. Zo houden we de oorlog
op afstand waar we midden in zitten.
Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriendZwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen. Wilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in.Plaats de site bij uw favorieten