Zouden ze in Parijs eigenlijk Geert
Wilders er niet bij willen hebben, les
plus sauvages de chez nous? Voor wat
we tot nu toe van zijn film weten,
moet het een goed herkenbaar soort
nouvelle vague gedoe worden. Of is
die, net als bij ons, in Frankrijk toch
niet sexy genoeg voor de intellectue-
len aangevuld met president Sarkozy,
voor wie het hele leven een populari-
teitspoll is. Vorige week heeft Ayaan
bij haar thuis voor Fox TV nog eens
uitgelegd dat Nederlanders eigenlijk
allemaal moslims zijn, althans niet
deugen, vanwege het feit dat er ook
een paar zijn die de Wilders-film al op
voorhand willen verbieden. Maar Peter
R. de Vries was net op tournee en dan
slaat zulk nieuws dood. Het zou wel
mooi zijn als we langs de weg van
Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders aan
|
een Europees uitwisselingsfonds voor
elkaars probleemgevallen zouden ra-
ken. Nemen wij wel een paar van die
lastige Franse wijnboeren. Houden we
voortaan elk jaar in maart, of pak ‘m
beet oktober, een Europese transfer-
periode.
Dit weekeinde hebben ze in Parijs
Ayaan Hirsi Ali juichend binnenge-
haald als de verloren vrouw der Ne-
derlanden. Eén enorm groot goed
doel. Ze is langs slinkse wegen aan
ons paspoort geraakt en ze zit in de
VS in een rechtse denktank. ’t Is al-
leen dat geen van de betrokkenen
voor haar beveiliging wenst op te
draaien. Heel, heel erg. Maar juichend
binnengehaald in Frankrijk is ook wel
veel gezegd. Iedereen die verwachtte
er voordeel uit te kunnen putten,
|
schijnt er aanwezig te zijn geweest.
Maar geld, ho maar. Een Frans pas-
poort, ho maar. Er was alleen een
brief van Sarkozy dat als Frankrijk in
het najaar voorzitter is van Europa hij
de bescherming van Ayaan aan de
orde zal stellen, als hij ’t niet vergeet.
Dat wij er eventueel via een omweg
toch weer aan mee moeten betalen;
Sarkozy beloofde alleen eventueel
met zijn poten aan onze sigarenkist te
zitten. Maar hij heeft toch ook mee
mogen delen in het glorieuze week-
einde van 2008 dat Ayaan Parijs aan-
deed. Ze gaat heel hard oefenen,
heeft ze al beloofd, zodat ze volgend
jaar in het Frans kan zeggen: dank u
voor de bloemen. Maar alles bij elkaar
kan ik niet zeggen dat ik de volgende
keer met een rood hoofd van schaam-
te de Franse binnenlanden in rijd.
|
