Nog schieten mij de tranen in de ogen
bij de gedachte aan die man die op
zondagmiddag zo tegen vijf uur voor
het Centraal Station van Amsterdam
verscheen en dan zijn gestencilde
sportnieuws verkocht. Nog van dat
stugge dikke papier. En de inkt was
altijd een beetje vettig. Met zijn Ne-
derlands had hij tegenwoordig op de
PABO nog aardig mee kunnen komen.
Hij maakte er geen geheim van dat hij
naar de radio had zitten luisteren en
daar al zijn informatie vandaan had
gehaald. Sommige doelpuntenmakers
had hij maar half verstaan zodat soms
volslagen onbekende spelers voor de
prachtigste treffers hadden gezorgd.
De nieuwe stand in de eredivisie
maakte hij zelf op, daar wilde ook nog
wel eens een foutje in sluipen, want
optellen was niet zijn fort. Ook mocht
|
hij graag de uitslag van Parijs-
Roubaix meenemen met de namen
van de eerste vijf aankomenden min
of meer fonetisch gespeld: Joderaux,
bedoeld werd Jo de Roo. Maar op weg
naar huis, werd je langs die weg mooi
bijgepraat wat het laatste sportnieuws
betreft. Zijn krant had ook een zelfge-
tekende naam, maar die is me ont-
schoten. Of was het toch gewoon
Sportparade, zoals mijn geheugen
eigenwijs blijft oplepelen? Soms was
je te laat, was hij al uitverkocht,
moest je tot de volgende morgen
wachten voor alle details.
En nu, meer dan dertig jaar later gaat
het Algemeen Dagblad het proberen
met een zelfstandig sportdagblad. De
zomer is van de sport. Deze keer met
de Olympische Spelen en het EK
|
voetbal, naast vaste nummers als de
Tour de France, Wimbledon en niet te
vergeten de Vierdaagse van Nijme-
gen. Het AD vertrouwt erop dat er
voldoende belangstelling bestaat. Mis-
schien dat dan de sportkrant na de
zomer blijft verschijnen. Even een
geheimpje onder ons: hoewel een
groot sportliefhebber lees ik al jaren
geen sportpagina’s meer. Soms een
stukje Ajax voor de ergernis. Hooguit
een enkele column, slechts in geval
van grote calamiteiten een heel artikel
maar dan moet het wel van een van
de hooguit drie echt goede sportjour-
nalisten zijn. Wat ik wilde weten krijg
ik meestal stante pede aangeleverd
door radio en tv, eventueel met tele-
tekst erbij. Nog erger: al jaren kom ik
niemand tegen die ze wel leest. Maar
dat houden we geheim.
|
