Als ik m’n vijandsmonitor goed heb
bijgehouden, dan hebben wij voor
onze vijand alle Duitsers eindelijk in-
gewisseld voor alle moslims. Als je
het Nationaal Vrijheidsonderzoek
2008 leest, dan lijkt het godsonmoge-
lijk dat er op Koninginnedag nog ie-
mand naar buiten durfde. Er bestaat
een grote behoefte aan een vijand
dicht in de buurt. Want wij blijken in
grote meerderheid elke dag weer
bang voor terroristische aanslagen,
moord en doodslag van die moslims
dus. En zeg niet dat het een overdre-
ven angstgevoel is, want we hebben
aan de VVD, Wilders en Verdonk vol-
op partijen die van de angstzaaierij
leven. Drie partijen die elke nuance-
ring meteen aangrijpen om hun men-
sen nog banger te maken: stem op
ons en we schoppen ze eruit.
|
Dan hebben we echt een probleem,
want de vijand moet dichtbij zijn. Uit
hetzelfde onderzoek van het Comité 4
en 5 mei blijkt bijvoorbeeld dat de Jap
er in Nederland alleen bij de slachtof-
fers van hun kampen slecht vanaf
komt. Voor de rest denken we er wat
dit betreft nog net zo over als vlak na
de oorlog. ‘De Chinees’ schijnt er
trouwens sinds kort ook een beetje
als moslim bij te hangen wegens on-
langs gedurende enkele dagen wat
verwarde Chinezen in een opvangcen-
trum in een Limburgs dorp, waar ze
meteen een comité van angstige bur-
gers klaar hadden staan. het recept
voor de Molotovcocktail werd al opge-
zocht. Ik zeg trouwens wel ‘de oor-
log’, maar het blijkt dat dit voor de
meeste mensen al niet meer automa-
|
tisch de Tweede Wereldoorlog is. De
oorlog dat is een complex van vijan-
dige handelingen, ver weg maar te-
gen moslims, waar aan onze kant
soms een paar slachtoffers in vallen.
Uiteindelijk moet er natuurlijk een
simpel wereldbeeld overblijven.
Je weet natuurlijk nooit helemaal ze-
ker of dat klopt. Vorige week nog las
ik een soort onderzoek onder Duitsers
in Nederland, waaruit inderdaad bleek
dat er een was die zich elke dag in
een warm bad waande tussen al die
sympathieke Holländer, terwijl de an-
der nog elke dag voor moffin werd
uitgescholden; op een of andere ma-
nier zagen ze dat, ik zal ‘m er even in
koppen, aan de fiets van hun groot-
moeder waar die moffin op reed. Dat
Comité 4 en 5 mei, dat heeft nog veel
werk te verrichten.
|
