De beste cartoonisten hebben twee
dwingende kaders: de Grondwet en
het formaat van een A4’tje. Voor de
Grondwet volstaat de herhaalde be-
perking in artikel 7 dat de vrijheid van
meningsuiting regelt: ,,Behoudens
ieders verantwoordelijkheid volgens
de wet.” Zonder dat zou er geen barst
meer zijn aan het werk van cartoonis-
ten. Dat scheldt en vloekt en tiert,
beledigt en discrimineert dan maar
een eind raak. De verantwoordelijk-
heid volgens de wet en het A4’tje
doen een beroep op de grootste kwa-
liteiten van een cartoonist. Het A4’tje
dwingt de tekenaar tot pregnante
beelden en tot het tonen van zijn be-
langrijkste talent: het weglaten en
toch alles laten zien. Onder de beste
cartoons stond vroeger voor alle ze-
kerheid: ,,… zonder woorden …”
|
En de tekenkunst dan? Daar heb ik
het soms knap lastig mee. Al te vaak
speelt het ontbreken van enig bege-
nadigd tekentalent, maar dan wordt
het gauw kunst genoemd en dan mag
je kliederen, geen rol bij de beoorde-
ling van een spotprent. Op internet
staan volop splijtende artikelen over
maatschappelijke misstanden die
kreunen van de taal- en stijlfouten.
Dat wordt soms nog gezien als een
aanwijzing voor de kwaliteit van het
beweerde. De lezersreacties onder
deftiger artikelen op internet stem-
men niet zelden extra droevig omdat
blijkt dat zo’n stuk tevens gelezen
wordt door complete zulthoofden, die
nog terugschrijven óók. Heel vreemd
is het dat daar, onder dezelfde vlag
als die van de totale cartoonistenvrij-
|
heid, ineens wél rekening wordt ge-
houden met ieders verantwoordelijk-
heid volgens de wet. Daar worden
bijdragen verwijderd zonder dat ie-
mand ooit zal weten waarom. Had je
er maar een tekening van moeten
maken! Maar toegegeven, als je on-
dertekent met Gregorius Nekschot en
voor de rest je flagrante onzin binnen
de wet houdt, dan wordt het keurig
gepubliceerd. Ook al is het een aan-
eenrijging van beledigingen voor wel-
denkende mensen.
Ik heb ook wel eens voor de rechter
gestaan wegens een verondersteld
beledigend stukje en daarna mijn ge-
lijk gekregen. Godzijdank had ik toen
niemand van dat volk dat nu krijsend
voor Nekschot opkomt, achter me
aan. Toen was het hier nog een fat-
soenlijk land. Vanzelf won ik.
|
