Nu ik toevallig toch van de week ga
kijken naar die van de Tour de Fran-
ce, nadert vanzelf weer de vraag: hoe
erg is doping? Een gecompliceerde
zaak die heen en weer geschoten
wordt als in een flipperkast van de
maatschappelijke (on)aanvaardbaar-
heid naar de medische gevaren, naar
de onsportieve aspecten. En in alle
gevallen zijn de overige componenten
een verzachtende omstandigheid. Ik
geloof graag dat doping het een en
ander kan verwoesten in de lichame-
lijke huishouding. Maar als dat een
serieus te nemen effect was, dan
hadden we allang de pijnlijke statis-
tieken gehad in plaats van de vage
vermoedens bij een onaangekondigde
dood, en de quasi romantiek van de
jaren vijftig toen je nog dood van je
fiets kon vallen op de Mont Ventoux
|
wegens een cocktail van pillen die
tegenwoordige onderdeel is van het
indrinken tegen middernacht. Het is
ook weer niet zo dat wij in Nederland
grossieren in de vroegtijdig en onver-
klaarbaar overleden wielrenners. Wij
hebben er een paar waarbij de ver-
slaggevers meestal een stuk harder
durven te concluderen dan de behan-
delende geneesheer. Zo een dokter
zegt dan dat het nog maar de vraag is
of het ongezonder is om met allerlei
middelen op het nachtkastje geduren-
de drie weken om het hardst door
Frankrijk te jakkeren, dan wanneer je
dat doet op elke dag een bord spa-
ghetti en twee biefstukken, een op je
bord en een op je zadel, en verder
met behulp van een bovenkamer met
enkele onbewoonbaar verklaarde ver-
|
trekken. In Frankrijk is doping ook
eerder een maatschappelijk probleem
dan een medische kwestie. Er vallen
op de Franse wegen volop doden door
alcoholgebruik, heel soms één, maar
dan meteen een auto vol, met alle-
maal een joint, maar nooit een met
een te hoog hematocrietgehalte.
Vandaar ook dat ik mij ben gaan
vastklampen aan de sportieve kwestie
onder voorwaarde dat er een dokter
bij te pas komt wanneer het in het
geheim gebeurt. Ik vind het onspor-
tief om stiekem middelen te gebrui-
ken die voor anderen verboden zijn,
we hebben het over fietsen en niet
over bromfietsen. Ik denk dat ze het
in Italië helemaal met mij eens zijn,
behalve dan op dat laatste punt, daar
geldt: winnen is belangrijker dan de
manier waarop. Presto catenaccio!
|
