Eerlijk toegeven: ik heb wel van die
dagen, liever een fijne wandeling of
een goed boek, dat ik de website van
Amnesty International niet bezoek.
Nog erger: ze hebben ook een blad
dat je als lid toegezonden krijgt en
dat bij ons met een zekere regelmaat,
altijd is erg regelmatig, zonder uit het
cellofaan te zijn gehaald tussen het
oud papier terechtkomt. Wat dus niet
wil zeggen dat ik niet bekommerd ben
om de doelen die Amnesty zich stelt.
Het komt er alleen niet van omdat de
andere goede doelen ook allemaal van
die glossy bladen uitgeven waar ik
nooit om gevraagd heb toen ik tot een
donatie besloot. Het zijn geoliede pr-
machines geworden waarbij de dona-
teur het belangrijkste onderdeel van
de strijkstok is geworden. Ik denk
maar zo: als elke journalist die dezer
|
dagen in Beijing arriveert meteen z’n
laptop opent en de site van Amnesty
International opzoekt, dan zijn al die
bijdragen van mij niet voor niets ge-
weest. Ik heb namelijk een beetje het
vermoeden dat tussen al dat volk dat
naar de Olympische Spelen is afge-
reisd om de mensenrechten in China
te boordelen, nogal wat spul zit dat er
nog nooit over gedacht heeft om ook
maar een cent over te maken aan AI.
Niet erg, iedereen heeft zijn rol in het
leven. Alleen, ik begin mij steeds
meer af te vragen of ik de journalis-
tiek nog wel een geschikte waakhond
vindt van de vrijheid van meningsui-
ting. Ik weet wel zeker dat ook in dit
geval de rel aanzienlijk belangrijker
werd gevonden dan het onderwerp.
Anders hadden we er de afgelopen
|
jaren veel meer over gelezen op de
sportpagina’s. Maar dankzij een ak-
koord op het laatste moment tussen
China en het IOC kunnen alle geac-
crediteerde journalisten de komende
weken dagelijks de site van Amnesty
International bijhouden. Een kleine
stap voor de mensheid maar een for-
midabele sprong voor de journalistiek.
En nu allemaal als de wiedeweerga de
gympen aan en op naar Los Angeles
waar de persvrijheid en dus de vrij-
heid van meningsuiting ernstig in het
gedrang dreigt te raken. De stadsbe-
stuurders willen er namelijk maatre-
gelen nemen tegen de paparazzi die
daar jagen op bekende filmsterren, al
dan niet in verwachting, al dan niet
met hun onderbroek aan, al dan niet
stoned, zat en achter het stuur. Erg
hè, mannen.
|
