Had u de post al geopend en de brief
gevonden? Ik bedoel de brief van die
lui die gedeeltelijk mede-eigenaar zijn
van een buitenlandse commerciële tv-
onderneming of die zelf wat radiosta-
tions beheren of naar de vaantjes
hebben geholpen, die allemaal nog
een kast vol plannen hebben liggen
om zelf een intelligente, smaakvolle
en belangwekkende tv-zender te be-
ginnen en of ze dan ook zovast uit de
grote pot mochten mee-eten dan
zouden ze later wel zien of ze er in
geslaagd waren een kwartiertje niet al
te wiebelige televisie te maken van
hun chef buitenland die de New York
Times heeft gelezen en voordraagt
alsof ‘ie het allemaal zelf bedacht
heeft. Precies, de brief van de hoofd-
redacteuren aan de bedelstaf. Deze
voor doorgaans welingelichte kringen
|
spelende lui hebben onlangs van
Geert Wilders gehoord dat de omroe-
pen, waar die vent een broertje dood
aan heeft, gerust financieel gekort-
wiekt mogen worden via de Ster, en
hij wist ook al precies wie er ten ge-
volge van zijn zegenrijke arbeid alle-
maal ontslagen moeten worden in
Hilversum. De nood zal hoog zijn on-
der die tabloidgeile knoeiers, maar
een groter schandaal heeft zich in de
Nederlandse krantenwereld niet eer-
der voorgedaan: de beroemde steun-
beer onder de democratie is achterop
gesprongen bij een racist met geman-
keerde democratische opvattingen om
nog een paar centen te kunnen van-
gen ten koste van omroepcollega’s.
Ik weet, u moet zaterdag nog naar
Het Groot Dictee der Nederlandsche
|
Taal, het is niet de gewoonte om ze
één voor één aan te pakken, hoewel
mijn handen jeuken en die van u wel-
licht ook, maar even als verstandige
mensen onder elkaar: als je ergens,
ik noem maar wat, vijftien jaar hoofd-
redacteur bent en je hebt onderweg
150.000 abonnees verloren en je mag
als buitenstaander dan nog steeds
niet vermoeden dat er misschien een
oorzakelijk verband bestaat tussen de
hoofdredacteur, de inhoud van de
krant, het zogenaamd wegens bezui-
nigen zeisen onder de redacteuren,
tot aan het massaal weglopen van de
abonnees aan toe, dan kun je zo’n
noodkreet toch niet meer serieus ne-
men? En het allerergste, meneer Plas-
terk: u en ik, wij houden ons hart
vast, wetende wat ze met ónze cen-
ten werkelijk van plan zijn.
|
