Alsof ze vroegen of zij even d’r onder-
broek wilde laten zien? Zo ontsteld
reageerde Neelie Kroes toen ze bij
Pauw en Witteman informeerden of er
van haar in navolging van Ella Voge-
laar ook een boek vol herinneringen
te verwachten was. Geen sprake van.
En zoals meestal bij haar: dat was
haar laatste woord hierover, ze wilde
het niet eens uitleggen. Terwijl, als er
iemand is die ons haar memoires ver-
plicht is, Neelie Kroes het is. Wat zou
er toch van die Smit zijn geworden,
zeggen wij nog wel eens. Peper is,
geloof ik, weer onder de pannen. Die
Paarlberg wordt tegenwoordig ook wel
Jan-Dirk P. genoemd. En hoe vaak
belt ze nog met Hirsi Ali? Een com-
pleet leven in de schijnwerpers tot in
het ziekenhuisbed aan toe, verdient
nadere persoonlijke voetnoten. Al was
|
het maar omdat ze officieel ‘onze’
Eurocommissaris is, onze eigen Brom-
snor van de Europese economie. Ter-
wijl ze meestal niets nalaat om de
indruk te wekken dat ze met ‘ons’
helemaal niets te maken heeft en vol-
strekt op eigen houtje handelt,
l’Europe, c’est moi. Ik geloof dat ik
me hier in het gezelschap bevind van
Sarkozy en Merkel. Ze is de verper-
soonlijking van Europese democrati-
sche onmacht. Ik bedoel: er gaat al
zelden iemand stemmen als het over
Europa gaat en dan kon je nog niet
eens op haar stemmen. Alleen affaires
van hoogst persoonlijke aard hebben
nog wel eens geleid tot struikelpartij-
en van Europese commissarissen
maar politieke strijd, met die Schnei-
der van het Journaal als onze Europe-
|
se doodbidder op de stoep: zal Neelie
deze nacht overleven?, zie je hele-
maal nooit. Ze hoeft er heus niet uit-
gebreid haar persoonlijke hobby’s
zoals de sauna of haar lingerieverza-
meling bij te halen, of een beknopt
overzicht te geven van haar partners,
maar een zekere mate van verant-
woording na jaren van publieke amb-
ten te hebben vervuld, dat zou een
opdracht moeten zijn voor iedereen
die naar Straatsburg verkast.
Ze doet er niets aan om dat beeld
enigszins bij te stellen. Sterker nog,
elk interview met haar is een bevesti-
ging van haar totale macht in de re-
geling van de onderlinge concurrentie.
Als ze klaar is, gaat ze naar Amerika,
dan komt ze nooit meer terug ,,en
daar wou ik het bij laten.” Waar be-
moeien wij ons mee?
|
