Maar het is toch veel logischer dat
iemand die zegt dat hij onschuldig
voor tien jaar naar het gevang moest
en daar tijd zat heeft gehad om een
boek te schrijven dat hem inderdaad
geheel vrijpleit, gesteund door de
sensationele getuigenissen van twee
Amerikaanse DNA-deskundigen die
hem met al hun wetenschappelijke
bagage graag bijstaan, niet te ver-
warren dus met die Engelse DNA-
deskundigen die Maurice de Hond
eerder als eens tevergeefs tevoor-
schijn had getoverd om de onschuld
van Ernst Louwes aan te tonen, het is
toch veel logischer dat iemand met
zo’n overweldigend verhaal niet wacht
tot hij officieel wordt vrijgelaten maar
bij de eerste de beste gelegenheid
meteen met zijn ‘bewijzen’ op de
proppen komt, om daarna veel eerder
|
dan verwacht weer als vrij man oude-
re dames langs de IJssel fiscaal te
kunnen adviseren. Maar ja, logica en
de Deventer moordzaak. Ik schat dat
Maurice de Hond hem al die tijd niet
alleen als gratis verdediger (ik weet
precies wie het gedaan heeft er is
alleen geen bewijs, dus dat is het be-
wijs dat ik gelijk heb) terzijde heeft
gestaan maar tevens als spindoctor
(je moet er een boek over schrijven,
Ernst!) en pr-adviseur (Pauw en Wit-
teman regel ik zo voor je, ben ik zelf
ook al volop geweest, is altijd prijs).
Want als je zoveel onrecht meent te
moeten hebben doorstaan, dan kan
dat er nog wel bij. En dan ook nog de
diepe tragiek dat die twee zogenaam-
de Amerikaanse DNA-deskundigen die
bij nader inzien alleen een zekere
|
deskundigheid hebben in het zoeken
van uitvluchten waar Bram Moskowicz
op eigen houtje al rijk mee is gewor-
den en zonder veel DNA-kennis, ook
zo makkelijk ontmaskerd werden als
juridische charlatans. Je krijgt er echt
medelijden met hem van. Helemaal
wanneer je de man in alle van zijn
twintig volgende tv-optredens hoort
zeggen dat hij het niet gedaan heeft.
Terwijl de afgelopen tien jaar in een
paar andere grote moordzaken, Dor-
drecht en Putten, er verdachten wa-
ren die hun schuld uit hun duim zo-
gen. Maar de vraag is natuurlijk voor-
al waarom al die media bij zo een
duidelijk geval van inspelen op allerlei
sentimenten en vooral op de rol die
de media kunnen spelen, niet massaal
zeggen: Meneer, aan flutboeken be-
steden wij geen aandacht.
|
