Ik zeg altijd maar zo: ik kan mij niet
herinneren dat wij na de oorlog, ver-
der heb ik het niet zo in de peiling,
ooit géén last hebben gehad van hon-
denpoep op straat. Ik vermoed dat
die idyllische tijd eigenlijk helemaal
nooit heeft bestaan. Van het 750-jarig
bestaan van Amsterdam herinner ik
me een historicus die beeldend uitleg-
de dat aanvankelijk niet alleen de
honden hun drollen op straat achter-
lieten maar dat ook de burgers de
gewoonte hadden hun gevoeg op
straat te kieperen, liefst van twee
hoog uit het raam. Dat werd asociaal
gevonden. Tijdens de feestelijkheden
lieten ze een deel van de binnenstad
stinken alsof het er de middeleeuwen
was. Dan merk je pas hoe snel je
went aan de stank van auto’s, patat-
tenten en zware shag. Maar het heeft
|
toch nog behoorlijk lang geduurd voor
dat er uit was; hoewel de wildplassers
zijn nooit helemaal uit het stadsbeeld
verdwenen. Mag ik graag aan denken
als er weer een onderzoek is gedaan
naar de ergernissen van de burgers
onder elkaar.
Driekwart beschikt over een auto, dus
driekwart van Nederland ergert zich
aan de andere automobilisten. Wie de
allereerste nummers van ‘De Kampi-
oen’ doorbladert, toen waren ze bij de
ANWB nog voor de wielrijders, ziet
dat het hele wegenverkeersreglement
er vanzelf is gekomen vanwege het
asociale gedrag van de automobilis-
ten. Om van motorrijders, toen ook
al, nog maar te zwijgen. Ze reden te
hard waardoor mens en dier in gevaar
werden gebracht, ze staken hun hand
|
niet uit bij het afslaan en je kon een
grote bek krijgen als je daar wat van
zei. Alle gedragsregels en wetten zijn
ondertussen vastgelegd in een dik
boek dat wekelijks wordt uitgebreid
met regels waarvan het merendeel
eigenlijk van een heel raar soort is
omdat het mensen poogt te dwingen
wat voorzichtiger met hun eigen leven
en dat van anderen, desnoods van
hun eigen kleine kinderen om te
gaan, maar nog steeds helpt het
nauwelijks.
Leren leven met asociaal gedrag, dat
lijkt me onderhand iets voor Teleac.
En wat we daarna nog overhouden,
daar laten we Sire dan wat aan doen.
Dat is ongeveer wat er resteert na zo
een onderzoek dat ons van verre toe-
roept: dames, heren, de komkommer-
tijd komt eraan.
|
