Erik Breukink mocht al niet meer zon-
der oortje naar de bakker. Puntje vei-
ligheid, zei z’n vrouw. Alle argumen-
ten die de voormalige wielermatador
op de keukentafel had gegooid, wer-
den er door haar met een zwaai vanaf
geveegd. Tot hij het hoge woord eruit
gooide: jij wilt mij honderd procent
kunnen controleren, omdat je vreest
dat ik met haar van de kadetten aan-
pap. Ikke?, snerpte vrouwtje Breu-
kink, hoe kom je daar nou bij, het
gaat mij alleen maar om jouw eigen
veiligheid. Valhelm op, oortje in, va-
der gaat boodschappen doen.
De oortjesdiscussie is er natuurlijk
een die in alle oude sporten voor-
komt. In de voetballerij houden ze
ook elke reglementenvernieuwing op
220 volt angstvallig buiten de deur,
want het schijnt juist zo leuk te zijn
|
dat scheidsrechters verkeerde beslis-
singen nemen die niet meer terug te
draaien zijn, zeker als ze ook nog on-
dersteund worden door een grens-
rechter die te onpas vlagt en een
vierde official die zogenaamd uit ver-
antwoordelijkheidsbesef ineens in-
grijpt terwijl hij tot dat moment alle
fouten liet passeren alsof hij niets in
de gaten had. Niets onkreukbaarder
op deze aarde, naar het schijnt, dan
een Nederlandse scheidsrechter. En
dan wordt de trainer wegens een ver-
keerd overgekomen uitroep (Pannen-
koek!) naar de tribune verbannen,
neemt hij z’n mobieltje ter hand en
gaat ‘ie z’n assistent opdrachten ver-
strekken. Kan dat wel? Dat kan wel,
vindt de hele voetbalwereld, zolang
hij de webcam er maar niet bij aan-
|
zet. Dat is te eigentijds.
De hele zogenaamde oortjesdiscussie
maar van me af laten glijden. Gezwa-
tel dat geheel past bij een spot waar
om de tachtig kilometer ineens alle-
maal wat slordige mannen langs de
weg staan met zogeheten musettes,
de etenszakjes, in de hand gevuld
met taartjes en chocoladerepen voor
de mannen op de fiets. Die pakken ze
aan in een manoeuvre waarvoor je op
turnen zou moeten zitten. Het eten
komt door. En als zo’n coureur er dan
wat bij wil drinken, dan vraagt hij een
knecht in een te groot truitje, om een
bidon te gaan halen, neem er meteen
maar tien mee. In de auto hoort
Breukink op zijn oortje dat de ober in
aantocht is en zegt tegen zijn bedien-
de dat ze gewoon water krijgen, geen
Spa. Het is hier heus de moderne tijd.
|
