We kunnen maar beter geen ruzie
krijgen met onze buren, want een
adequaat leger ter bescherming van
de grenzen hebben we vervangen
door een politiemacht in den vreemde
en de AIVD die in de gaten had moe-
ten houden dat die Belgen niet aan al
onze staatsgeheimen konden komen,
wordt inmiddels algemeen beschouwd
als een kantoor vol sufferds en verra-
ders dat de staat en de burger tracht
te bedotten en als ze daar niet mee
bezig zijn, dan stellen ze belachelijke
rapportages op. Zo weggelopen uit
een James Bond film, maar dan wel
als de ondeugende tegenpartij met
zwaar communistische trekjes (trou-
wens, ik krijg bij allerlei maatregelen
de financiële crisis betreffende steeds
vaker het idee dat die communisten
het zo gek nog niet zagen, ze voerden
|
het alleen zo beroerd uit).
Aan welke kant zou de journalistiek
dan staan? Ik vrees dat de vakbond
NVJ en het genootschap van hoofdre-
dacteuren, indien zij niet meteen de
Vlaamse leeuw zouden uithangen, dan
toch minstens begrip zouden tonen
voor de inval. Objectief bekeken dan.
En de kwibus van de eetclub van
hoofdredacteuren zal in twee geschei-
den artikelen de Vlaamse opmars net
zo makkelijk toejuichen als veroorde-
len; laat dat maar aan hem over.
Nu we het toch over lachfilms hebben,
niet voor niets hebben ze in de Twee-
de Kamer een ‘commissie stiekem’ die
de nationale veiligheid in de gaten
moet houden, maar uit de zelfgeko-
zen carnavalsnaam blijkt al dat ze het
allemaal niet zo serieus nemen met
|
de nationale veiligheid en hun zwijg-
plicht. Daar moet minister Ter Horst
uitleg geven over het afluisteren van
verdachten van staatsgevaarlijke acti-
viteiten. Want je mag ze pas afluiste-
ren als je vrijwel zeker weet dat ze
met staatsgevaarlijke activiteiten be-
zig zijn en dat weet je pas vrijwel ze-
ker als je ze afluistert. Het zou mij
niet verbazen wanneer de notulen van
die commissievergadering de volgen-
de dag de voorpagina van de Tele-
graaf beheersten: TER HORST GA!
Van de NVJ en de hoofdredacteuren
hebben we geleerd dat de journalist,
wie dat ook moge zijn, hoe hij aan z’n
spullen komt en op welke wijze hij z’n
beroepscode gebruikt om leuk uit te
kunnen pakken, zichzelf als een staat
binnen de staat mag zien. Inclusief
staatsgeheimen.
|
