Als ik het gewoon moet vinden dat
een meisje van 13 solo de wereld
rond vaart in een zeilboot, dan mag
ze van mij voortaan ook een auto be-
sturen, of ze nou wil meedoen aan de
Grand Prix van Bahrein of dat ze er-
mee naar de bakker wil. Een rijbe-
wijs? Vader zal aangewezen hebben
waar het gaspedaal zit, althans zich
ongeveer bevindt, daar beneden. En
ze rijdt al vanaf de geboorte mee in
de auto, aanvankelijk in het kinderzit-
je op de achterbank, sterker, ze is op
de achterbank verwekt, dus. Een liter
jenever per dag bij de slijterij kopen
en opzuipen, geen punt. Doet vader
ook. Drie kisten Chinees pronkvuur-
werk voor oudejaarsavond en tussen-
door ook nog d’r tweede kindje baren,
als jij dat wilt, meid. En als die ouders
haar daar nu rijp voor vinden, wie zijn
|
wij dan nog om te zeggen, vooruit
kind, probeer eerst een keertje dat
hele eind te voet. Maar ik vrees dat zo
een oplossing dan toch op enige
weerstand in eigen kring zou stuiten.
Tegelijk zit me de complicatie ernstig
dwars van een dertienjarig meisje dat
ondanks alles toch die calamiteit te-
genkomt die ze niet overleeft, je hoort
soms van zulke nare dingen. Zoals ze
er nu voor staat is bij een uitspraak
van de rechter in kort geding in haar
voordeel, het vervolg makkelijk te
schilderen. Daar stapt een ferme
sponsor op af, daar komt een dag-
boek over in een krant, daar komen
dagelijks de beelden van op een van
de SBS’en, ‘Shownieuws’ schat ik
want ‘Hart van Nederland’ is een be-
laden naam in dit geval. Binnen een
|
week na het verlaten van de kade van
Stavoren wordt zij door half Neder-
land in extreem enthousiasme ge-
volgd terwijl de andere helft noodge-
dwongen de andere kant op kijkt:
daar willen we niets mee te maken
hebben. Tot die dag, je hoort het ook
wel van veertigjarige knoesten van
kerels die alleen op de wilde baren
alle tegenslagen van het leven pro-
beerden te vergeten en wier schip
ineens verdwenen was, of van een
zeilster die net zo hard overboord
geslagen is als een gelouterde ma-
troos op een jacht dat meedoet aan
een race om de wereld. En toen?
Nou was ik toch bijna begonnen over
een meisje dat jaren in een kelder
was opgesloten en zelf achteraf vond
dat ze er heel goed mee om had kun-
nen gaan.
|
