’t Is tamelijk oorverdovend, men kan
ook zeggen beschamend stil gebleven
sinds de moeder van de in januari
1994 vermoorde Christel Ambrosius
van de week een uitgebreide verkla-
ring aflegde voor de Zutphense recht-
bank waar tegen de verdachte Ron P.
15 jaar werd geëist. Zij kwam met
een reeks verwijten naar Peter R. de
Vries maar ook naar de media in het
algemeen. ,,Ik wil de nagedachtenis
aan mijn dochter terug, zonder de
inmenging van derden,” zei Marijke
Simon. En: ,,Er is een stroom artike-
len verschenen waarin de gevoelens
van nabestaanden hoegenaamd geen
rol spelen en de auteurs zich niet ge-
hinderd voelden door enige menselij-
ke of zelfs maar journalistieke integri-
teit.” Plus: ,,Hij bekritiseert de bur-
gemeester en beheerst de plaatselijke
|
pers,” mocht hij, Peter R. de Vries,
ooit dementeren dan zal hij altijd haar
dorp en haar huis nog kunnen vinden.
Verder vindt zij dat de pers ,,met het
grootste gemak” de persoonlijke inte-
griteit en levenssfeer van Christel
Ambrosius heeft geschonden, onzorg-
vuldig en speculatief verslag heeft
gedaan waarbij alle normen van fat-
soen zijn overschreden.
Het is alles bijeen niet weinig. En het
vervelendste is, ze heeft voor een
belangrijk deel nog gelijk ook. Haar
verwijten gaan niet alleen over de
zware journalistieke dilemma’s, die op
elke redactie bij elke levensdelict aan
de orde zouden moeten komen maar
even makkelijk worden genegeerd, ze
gaan tegelijk ook over de kermisgas-
ten met hun camera of toetsenbord
|
en een perskaart in de rand van de
hoed voor wie een moord even sappig
nieuws is als een per ongeluk bloot
gefotografeerd zangeresje. Om maar
te zwijgen van de anti-journalistieke
malloten die met zogenaamde waar-
zeggers en zelfgebreide mediums de
waarheid in zulke moordzaken net zo
makkelijk en pretentieus te lijf gaan.
De quasi misdaadverslaggevers, die
zich liefst presenteren als tv-perso-
nalities die ver boven hun eenvoudige
vak zijn uitgestegen, alsof ze ergens
een populair kwisje presenteren dan
dat ze bezig zijn met al die verheven
doelen waar de pers zich zo graag op
beroept, die hebben de grootste voor-
keur voor zaakjes waarmee prettig te
scoren valt. En niet zelden blijken zij
de dubieuze bron waar de rest van de
pers zich op beroept.
|
