Het hele gedoe over de ‘oortjes’ wordt
vooral veroorzaakt door het feit dat
niemand in het peloton weet in welk
jaar zij leven. Enerzijds is het 2009 in
het wielrennen en anderzijds is het
begin jaren dertig van de vorige
eeuw. De worstenhelm, geen oortje,
zelf de lekke band plakken en goed
opletten wat de bordonneur heeft op-
geschreven. Dat is die man die nu nog
achterop een motor zit en met
schoolkrijt op een bord noteert wat de
voorsprong van de kopgroep is. Dat
houdt hij dan een beetje onhandig
omhoog in de hoop dat er iemand in
de kopgroep zit die kan lezen: 1’32’’
staat er. Dat heeft de bordonneur op
zijn eigen oortje doorgekregen van de
wedstrijdleiding. Tegelijk wordt met
een ingenieus GPS systeem de werke-
lijke afstand bijgehouden, die dan
|
tijdens het tv-verslag wordt vertoond:
1 minuut en 12 seconden. Het loopt
nu snel terug, zegt de verslaggever.
Dan neemt Maarten Ducrot over, dus
dat kunnen we verder buiten be-
schouwing laten. Ik hoor hier net dat
de afstand nog steeds boven de twee
minuten ligt, roept de ploegleider
naar zijn oortjes, want iemand zal
toch de moed erin moeten houden.
Of neem de bevoorrading. Halverwege
de etappe is het etenstijd. Dan staat
er ineens een gros gezette mannen
met wielershirtjes aan langs de kant
van de weg die proberen om handma-
tig de musettes, de etenszakjes, te
distribueren. Verderop staat er van
elke ploeg nog een voor het geval een
renner het zakje heeft gemist. Er zijn
honderd manieren te bedenken om
|
dat veiliger en verstandiger te doen,
om desnoods vanuit een rijdend cafe-
taria de jongelui van vers voedsel te
voorzien: ‘Eten!’ De dokter rijdt ook
mee in de auto. Het overgeven van de
etenszakjes is nog steeds een levens-
gevaarlijke bezigheid. Zakje gemist,
gevaarlijke zwieper achter langs de
volgende verzorger die net een stap
achteruit doet, een boom; gelukkig,
dat van die nieuwe helmen. Of zakje
aangepakt, maar het hengsel in de
derailleur. Als je ziet wat ze allemaal
aan kostelijke taartjes weggooien,
aan broodjes kaas en versterkende
repen muesli, kan zo een knecht,
waarom heet ‘ie anders zo, toch beter
even het peloton langs gaan om de
bestellingen op te nemen? Als er der-
tig bidons onder z’n shirt passen dan
ook een drie gangen maaltijd.
|
