Van een paar weken terug herinner ik
mij de beelden van een verongelijkte
vrouw in een actualiteitenrubriek op
de tv die ons desgevraagd de indruk
opdrong dat, waar de politie elders
alleen maar bonnen uitdeelt voor
snelheidsovertredingen, de dienders
in Rotterdam nog in een stadium eer-
der verkeren en gewoon niks beters
te doen hebben dan weerloze jonge
voetballiefhebbers dood te schieten
als die op het strand een fuifje hou-
den, en dat iedereen in het complot
zit, de burgemeester incluis, de
hoofdcommissaris en Wouter Bos.
Alsof ze een feitenrelaas gaf aan een
verbluft zwijgende reporter. Het wa-
ren geen opzienbarende uitspraken,
want ze horen bij de permanente
staat van overspannenheid waar Rot-
terdam sinds na de dood van Pim For-
|
tuyn in verkeert. Allemaal bij voortdu-
ring zwaar boven hun theewater.
Geen enkele ruimte meer voor nuance
of zelfreflectie, laat staan om zichzelf
iets minder serieus te nemen. Als er
iemand lacht nabij het Feyenoord
Stadion, halen ze het vuurpeloton
erbij. Er hoeft maar een voorbijganger
over een hondendrol uit te glijden of
Pastors en Sörensen, Jut en Jul in hun
Circus Elleboog, roepen de tv-
camera’s erbij om hun onaangename,
persoonlijke verongelijktheid eruit te
blaffen en de schuldigen aan te wij-
zen, het hondje kwam van links. Alsof
heel Rotterdam helemaal vol zit met
zulk volk, ik kan het maar niet gelo-
ven. Hoewel ik bij Sörensen, wiens
belangrijkste trofee is dat hij ooit lid
was van de PvdA, onlangs het ver-
|
moeden kreeg dat zelfs hij in de gaten
begint te krijgen dat er buiten Rotter-
dam nog maar heel weinig mensen
zijn te vinden die zijn soort nog seri-
eus nemen. Zijn publiek elders heeft
zich alweer tot Wilders bekeerd nadat
ze eerst al een paar maanden bij Rita
Verdonk hadden gekampeerd.
De tragische nasleep van de strand-
rellen, uitvergroot door de relbewuste
negorij die de media heten, bevestigt
dat beeld alleen maar. Er vliegen
voortdurend de wildste beschuldigin-
gen in het rond, iedereen bemoeit
zich ermee, elk onderzoek dat wordt
aangekondigd is een impliciete be-
schuldiging van een tekortschietende
overheid en dus moeten er koppen
rollen, zoveel mogelijk koppen. Tien?
Er wordt niet gauw tot tien geteld in
Rotterdam.
|
