Ik schat dat vader Jaap in huize Jong-
bloed daverend gevloekt heeft toen
zondag bekend werd dat het zeilmeis-
je Laura Dekker op de Antillen was
aangetroffen. Daar had hij makkelijk
drie afleveringen van ‘Vermist’ mee
kunnen doen. De affaire heeft mijn
denken over haar op z’n kop gezet.
Want ik vind het nogal een prestatie
als je als veertienjarig meisje 3500
euro van de bank weet te halen zon-
der dat er blijkbaar vervelende vragen
worden gesteld, gaat u even mee
naar dat kamertje, want het is niet
onze gewoonte om zulke bedragen
publiek te overhandigen en al hele-
maal niet aan minderjarigen ook al
hebt u, bij zulke bedragen worden ze
altijd vriendelijk en attent, de cheffin
erbij – hier hebt u onze nieuwe agen-
da voor 2010 en de balpen, ook al
|
hebt u een eigen rekening met blijk-
baar een heleboel geld erop, wij gaan
even meneer uw vader bellen, en u
weet zeker dat u niet op dit moment
gechanteerd wordt door een buiten
wachtende jongeman, de kutmarok-
kaan van dienst, die gedreigd heeft
uw zeilboot op te blazen? Ik bedoel,
bij zo een bedrag, dat laat de toe-
ziend voogd haar niet bij elkaar pin-
nen, en het is ook niet helemaal dat
ze probeerde bij Albert Heijn een
breezertje aan te schaffen. Maar dat
ze dus ook, hoewel bekend als een
kind dat een beetje in de gaten ge-
houden moet worden, met toch al van
die rare ideeën, maar zonder dat de
kinderbescherming iets in de smiezen
had, trouwens, vader naar het schijnt
ook niet, noch moeder, ‘de familie’ –
|
die heeft ze dus – waarschuwde uit-
eindelijk de politie, want blijkbaar had
niemand de moeite genomen om haar
afscheidsbriefje serieus te lezen, met
daarin de klacht dat zij niet het woord
van het jaar was geworden maar dat
malle ontvrienden, terwijl eigenlijk
het ontvagekennissen werd bedoeld,
ja, nee, maar het is een zelfbewuste
meid met een eigen willetje, die dus
al die sneeuw ook nog wist te omzei-
len, zodat zij als enige Nederlander
het vliegtuig naar de zon wist te ne-
men, en zonder etmalen vloekende
vertraging haar bestemming Sint
Maarten wist te bereiken, ook zonder
dat er ondertussen ergens iemand,
die van de paspoortencontrole of een
stewardess dacht, hm, vreemd, zo’n
kind alleen. Dan ben je gereed om in
je eentje rond de wereld te zeilen.
|
