Er bestaat maar één manier om in
een oorlog te raken zonder grote pro-
blemen achteraf: buurman, val ons
verraderlijk, in de rug, bij nacht en
ontij en met een overmaat aan ge-
weld aan. Doen we allemaal mee.
Hoewel, de laatste keer dat ons dat
overkwam, zijn er achteraf nog wat
verwijten geweest over hoe wij dat
toen allemaal hebben aangepakt. Er
waren te weinig kogels,iedereen was
van het gebroken geweertje, de in-
lichtingendiensten vertoonden gebre-
ken en we hadden te doen met, di-
plomatiek gesproken, een bevriende
natie. Weinig nieuws onder de zon. De
commissie Davids heette in dat geval
Lou de Jong in z’n eentje. Met dit
kleine verschil dat De Jong in Londen
toch nog een behoorlijk betrokkene
was geweest bij zijn eigen verhaal.
|
Maar voor de rest was hij in zijn da-
gen net zo een grote, onafhankelijke
autoriteit als Davids, alleen een stuk
breedsprakeriger, want hij had 29
dikke boeken nodig in plaats van
maar één. Daar moesten wij van le-
ren. Terwijl die hele bibliotheek ons
één ding bijbracht, namelijk dat er
van beide kanten een behoorlijke ma-
te van gemanipuleerde massahysterie
nodig is om de jongelui gemotiveerd
ten oorlog te krijgen en de dood in de
ogen te kijken. Daar moet de regering
voor zorgen door een beetje handig
om te springen met de beschikbare
informatie. Je moet er toch niet aan
denken dat wij hier nog de dienst-
plicht kenden en dat de jongelui naar
de moderne Grebbeberg waren ge-
zonden onder de inzichten van Jaap
|
de Hoop de Scheffer of juist op de
kazerne hadden moeten blijven van-
wege de PvdA. Eenmaal een grens
gepasseerd, verdraagt de psychologie
van de oorlogsvoering geen bijdrage
meer van Femke Halsema of Agnes
Kant, tenzij aan gene zijde van de
loopgraven. Dat is wat het meeste
stoort aan het debat over de manier
waarop Nederland zichzelf in die oor-
log in Irak heeft gerotzooid. Van
niemand heb ik een betere manier
gehoord. En als Balkenende nou maar
niet zo vreselijk arrogant was ge-
weest, God woont te Capelle aan den
IJssel en veegt niet zijn stoep maar
wel zijn straatje schoon, dan hadden
we het over dat gruwelijke, schier
onoplosbare dilemma gehad. De be-
langrijkste les nu: trek nooit ten strij-
de onder Jan-Peter Balkenende.
|
