Van het faillissement van de voetbal-
club Haarlem schijnen wij te kunnen
leren dat wij niet meer naar het bui-
tenland moeten kijken. Haarlem
kwam drie miljoen tekort en ging op
de fles. Klein land. Elders bestaan
kerngezonde clubs zoals Chelsea (935
miljoen euro schuld), Manchester Uni-
ted (556 miljoen schuld), Real Madrid
(327 miljoen schuld). Die kopen en
verkopen dan aan elkaar spelers voor
80 miljoen euro, zonder dat er een
voorzitter ’s nachts wakker ligt: dát,
had je nou niet moeten zeggen. Daar
heeft hun Kesler zijn zaakjes op orde.
Dus ik dacht: wat een oetlul, toen ik
het commentaar las van Henk Kesler,
de directeur betaald voetbal van de
KNVB. ,,Hoezo nou verdrietig dat
Haarlem verdwijnt? We leven in een
grotemensenwereld zeg, hou op. Deze
|
club kan zijn eigen broek niet ophou-
den en verdwijnt. Laat dat een les
voor andere profclubs zijn. Dan is het
nog ergens goed voor geweest. En
voor alle duidelijkheid: ik zit niet te
hopen op meer faillissementen, hè. Ik
wil gewoon dat mijn bedrijfstak zijn
zaakjes op orde heeft.” De oetlul be-
doelt natuurlijk: het betaald voetbal is
er voor mij, begrijp dat even allemaal
goed en niet omgekeerd, ja? En nou
niet zeuren, want oetlul is helemaal
niet erg. Zeker niet in zijn bedrijfstak.
Het wordt nu allemaal maar net alsof
gedaan, omdat het op de televisie
was te horen en te zien. En Dick Ad-
vocaat, tsja, dat is nou eenmaal een
Hagenaar, dus tikkeltje gestoord,
beetje hart op de tong, altijd meteen
matten, in de buurt van een voetbal
|
ook ongevraagd compleet ontoereke-
ningsvatbaar – samengevat, een ver-
domd geinig kereltje. Maar nou moes-
ten ze wel. Vroeger, toen voetbal nog
een echte mannensport was, riep
Frans Derks gewoon terug: je moet je
kuttekop houden. Kreeg je niet eens
een gele kaart voor. Dick Advocaat
had tevoren al op zijn wekelijkse vrij-
dagse persconferentie gezegd dat de
beuk erin moest tegen Ajax, want
daar zijn die mooi weer-voetballers
een beetje bang voor. Dus dat werden
zeven gele kaarten. Allemaal voorbe-
dachte rade, twee hadden er rood
moeten zijn, hoor je ze niet over, dat
heet de zaakjes op orde hebben.
Zoals Henk Kesler op een begrafenis
graag mag zeggen: Hoezo verdrietig?
We gaan er allemaal een keer aan,
hoor.
|
