Zaten we al een tijdje op te wachten,
maar daar is ‘ie weer, de discussie
over de vraag of er niet een soort
gezondheidsrisicomonitor moet ko-
men ten bate van de zorgverzekering.
Sinds het marktdenken de boel vergif-
tigd heeft, komt dit soort kwestie
vanzelf terug als de bonussen voor de
directie wat tegenvallen. Het is vol-
gens sommigen net zo bekend als het
smelten van de gletsjers op de Hima-
laya dat roken slecht is voor de mens
en tegenwoordig moeten ze ook nog
buiten op straat paffen waardoor het
risico van een stevige longontsteking
er nog eens bij komt. Zo gek is het
niet dat die lui extra zouden moeten
betalen voor hun verzekering.
Benoeming van uitzonderingen is vra-
gen om moeilijkheden. Waarom heb-
ben ze het zuipen er niet bij staan?
|
Dat schijnt ook nogal wat lichamelijke
gevolgen te hebben, nog afgezien van
vader die in het café de ober het zie-
kenhuis in ramt omdat hem niet meer
geschonken wordt. De gevolgen van
sportbeoefening zijn een belangrijke
leverancier van de werkgelegenheid in
de medische sector; afgelopen maand
werden de gebroken heupen, polsen
en de hoofdwonden per vier tegelijk
door de ambulances afgeleverd ten
gevolge van de ijspret. Dan moet het
voorjaar nog beginnen, als de motor-
rijders weer naar buiten durven en
massaal dodelijk verongelukken.
De Raad voor de Volksgezondheid en
Zorg zegt het ten bate van de sympa-
thieke klank en dus de haalbaarheid,
natuurlijk precies andersom, name-
lijk: mensen die niet roken, regelma-
|
tig nog heel raar verkleed langs de
openbare weg sjokken en lui die geen
aanleg hebben voor vervetting, moe-
ten minder premie betalen. Als de
gezonde mens de standaard is, moe-
ten rokers, vetkleppen en bankzitters
méér betalen. Maar als je die groep
als standaard neemt moet de gezon-
der levende mens minder betalen.
Korting? Dat klinkt sympathiek. Daar
plak je dan een regeling aan vast
waardoor toch al noodlijdende paffers
niet onder de armoedegrens zakken
met hun premies en presto, weer een
adviesje voor minister Ab Klink, die
een dezer dagen nog tamelijk onaan-
genaam getroffen gaat worden door
het eerste ziekenhuis dat niet meer te
redden failliet gaat. Lijkt me de hoog-
ste tijd voor parlementaire woede –
slecht voor het hart maar ‘t lucht op.
|
