De moderne journalistiek bestaat voor
een steeds belangrijker deel uit het op
grote schaal verspreiden van verwar-
ring, onzin en niet te vergeten woede.
Op een kwade dag zullen wij nog eens
in oorlog blijken met de rest van de
wereld, althans met de troepen die zij
op ons af sturen, dat blijft afwachten,
want sommige politici laten ons de
indruk na dat niemand op de hele
wereld wil knokken en sneuvelen voor
welk militair doel dan ook omdat ach-
teraf altijd blijkt dat het helemaal niet
de moeite waard was om er ook maar
één kogel aan te spenderen, behalve
onze jongens en meisjes – daar stu-
ren ze een keer per maand een caba-
retier op af, nou dan willen ze wel
knokken, maar goed, wij zullen dus
nog eens in oorlog blijken vanwege
een brief die iemand in de krant heeft
|
laten zetten en die grote onzin bevat-
te, wat iedereen wel zag, alleen bij de
betrokken krant zijn ze dermate
zwaar van de pot gerukt dat ze niet
eens het waarheidsgehalte van wat in
de brief beweerd wordt, controleren.
Het kan ook gebeuren omdat is ver-
teld dat als de Navo ons iets vraagt,
wij lastig nee kunnen zeggen. Het is
niet alleen een hele grote eer als de
Navo, Joseph Luns of Jaap de Hoop
Scheffer, zoiets vraagt, het blijkt nu
dus dat ze bij de Navo eerst de tele-
foon grijpen en Balkenende bellen –
oeps, daartoe moet u bij mijn collega
Maxime Verhagen zijn, ik moet naar
Vancouver naar de Winterspelen.
‘Doet u mee dan?’ Mijn uitglijders
genieten faam, maar neen, belangrij-
ker zaken, ik ga de fiets promoten. De
|
Navo moet dus eerst weten of het ons
schikt. Is dat het geval dan volgt de
brief waarin ze ons vragen, zodat ie-
dereen weet dat er reeds instemmend
is geantwoord. Zaak geregeld. We
gáán. De rest is een ongelooflijke
hoeveelheid verwarring, die we
maandag alweer vergeten zijn.
Maandag, bommendag. Zat er een
rare snuiter met een mal praatje in de
trein, enfin, als we er niet bovenop
springen, ‘m boeien, vastzetten in de
eerste klasse en dan maar wachten
op de Nobelprijs voor de vrede, dan
maken we er een volle dag heisa van
omdat één net zo verward mevrouw-
tje van NS op de radio had gezegd dat
er een bom was gevonden. Heel het
land onder de pannen qua verwarring,
onzin en woede. Geinig, daar hadden
we vroeger de media tégen.
|
