Toen de wereld nog overzichtelijk
was, kon je de abonnees van de
Volkskrant er in de tram zo uithalen.
Die hadden altijd grote soepvlekken
op hun stropdas zitten, klodders van
de Brinta op hun gulp en vermicelli
van de soep van gisteren nog aan hun
snor. Die waren zo onhandig, hele-
maal als ze er de krant bij wilde le-
zen. Waarbij? Bij alles in het leven. Ze
haalden dat ding ’s morgens uit de
bus en vlatsj, daar lagen ze languit op
de vloer, voorpagina tussen hun be-
nen. En geen enkel mededogen van
de hoofdredacteur, als ze maar op tijd
betaalden. Niet dat wij zo iemand
kenden. Bij ons in de familie had
iedereen gewoon leren lezen en
blaadjes vouwen op het kakschooltje.
Trouwens, bij ons in de parochie ook.
Maar voor de rest van de wereld was
|
het één grote rampzalige verschrik-
king, een krantenabonnement.
Totdat, je kunt veel van ‘m zeggen,
Pieter Broertjes er achter kwam dat
die honderdduizend en zoveel abon-
nees van ‘m de laatste jaren helemaal
niet weggelopen waren omdat de re-
dactie van de Volkskrant achter Geert
Wilders aan hobbelde, zijn voeling
met de abonnees kwijtraakte en
meende te weten dat de wereld van
de moderne abonnee draait om elek-
trische hebbedingetjes, recepten die
niet om te koken maar om te lezen
zijn als er niets meer te lezen is en
weekeindjes naar Barcelona om op
maandag op te kunnen scheppen over
een lullig bordje tapa’s. Zijn zelfge-
breide ombudsman had hem in de
steek gelaten en die dagelijkse
|
vrachtwagen vol klachten genegeerd.
De wanhopige laatste Volkskrant
abonnees ontbeten helemaal niet
meer, hadden geen snor en kregen
tranen in de ogen als ze dachten aan
de dag dat prins Claus z’n stropdas
had weggeworpen, terwijl zij van de
republiek moesten zijn. Het bleek het
formaat te zijn! Zo simpel.
Zo verscheen de Volkskrant gisteren
op halve bladzijden. Klaar om straks
de eerste pagina’s door te kunnen
geven aan Trouw als de Belgische
baas Van Thillo zijn zooi in elkaar gaat
schuiven. Alle ex-abonnees weer te-
rug! Makkelijk zat. Alleen wij zagen
niet eerder zo een enorme verzame-
ling slaapverwekkende koppen boven
de stukjes staan. Wij hebben het
voortaan over het krantje als we met
onze ellebogen in de muesli zitten.
|
