Soms heb je van die momenten dat je, kijkend
naar een tv-programma, snel achter de bank
moet wegduiken van gêne. Zoals bij de ontmoe-
ting van de reizende ster, want echt rijzen wil ze
nog steeds niet, Sophie Hilbrand van BNN met de
politicus, ook wel erg overdreven om die man zo
te noemen, Geert Wilders in het kader van het
BNN-programma ‘Lijst 0’. Sophie ging bij Geert
langs, terwijl die nog in het Kamergebouw was.
Alle andere Kamerleden en hun eventuele bewa-
kers waren met vakantie. Hij niet, en hij begreep
er niets van: ze hadden allemaal allang terug
moeten zijn om de verkiezingen voor te berei-
den, zoals hij dat doet. Mocht hem desondanks
wat tijd overschieten dat was hij van plan nog
een week naar het strand te gaan. Daarom kreeg
hij van Sophie een boodschappenmand met daar-
in een strandbal en drie fel gekleurde Hawaï-
|
|
|
shirts (twee voor de bewakers) mee.
Ik had haar eerder al gezien met Mark Rutte die
ook zo’n mand kreeg met een strandbal en in zijn
geval een doosje sigaren. Waarop bleek dat Rut-
te wel rookt maar niet als er een camera in de
buurt is. Net als Femke Halsema, en wie weet
wat voor gekkigheid andere parlementariërs nog
met hun uiterlijk vertoon uithalen om recht in de
peul van de kiezer te vallen. In het geval Wilders
lukte het mij niet om een keuze te maken wat er
nu gênanter is: om zo’n stomme mand te krijgen
of om er een weg te geven. Niet leuk, niet sar-
castisch, niet kritisch, niet cynisch, geen satire.
Helemaal niets. Je weet van ellende niet waar je
moet kijken als zoiets vertoond wordt.
Eigenlijk gaat dat voor het hele programma op,
dat zich bevindt op het niveau van een school-
krant voor jongelui met leermoeilijkheden. Wij
gaan jullie belangen behartigen in Den Haag,
beloofde Sophie aan het begin. In vergelijking
|
|
 |
