Het Openbaar Ministerie heeft het daar mede naar gemaakt. Door vaker openheid van zake te geven en
op eigen gezag naar buiten te treden met mededelingen, werd gehoopt een evenwichtiger beeld te
scheppen in de media. Dat lukt lang niet altijd. Juist omdat het gaat over zaken waar de rechter nog
over moet oordelen, bestaat er nog geen waarheid. Een advocaat hoeft maar een paar voorbeelden te
geven van recente fiasco’s bij het OM en het beeld is compleet: de uitvoerende macht van dit land is ook
al niet te vertrouwen. Of nog erger. Onlangs verscheen advocaat Bram Moszkowicz op de tv om karak-
termoord te plegen op het slachtoffer van een geweldsmisdrijf, een steekpartij bij een schol, omdat hij
nu eenmaal de verdachte verdedigde.
In die nieuwe maatschappelijke moraal vervult de journalistiek een belangrijke rol. Heel scherp langs de
meetlat gehouden: een journalist is óók verantwoordelijk voor de (on)juistheid van de door hem gepubli-
ceerde mededelingen van derden. Dus ook voor die van advocaten die de visie van hun klanten doorge-
ven. Journalisten zijn, noodgedwongen niet altijd even goed toegerust, op zoek naar de waarheid. Graag
mogen ze zich daarbij beroepen op het oude adagium dat dan in elk geval de feiten heilig zijn. Maar dat
is nu juist wat door de advocatuur helemaal niet geldt. Jawel, de advocaat legt een schone en vooral
verantwoord klinkende eed af, maar de waarheid is voor hem wat zijn klant hem voor een aanzienlijk
uurtarief daarvoor laat verslijten. Een journalist komt daar al helemaal niet tussen anders dan wanneer